نگارستان

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب              گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر  زمانی گفت  معذورم  بدار                    خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم                  گر زخار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست                خوش فتادآن خال مشکین بررخ رنگین غریب

می نماید عکس می در رنگ روی مهوشت                 همچو برگ ارغوان بر صفحه ی نسرین غریب

بس غریب افتاده است آن مورخط گر درخت                 گرچه نبود در نگارستان خط مشکین غریب   

گفتم ای شام غریبان طره ی شبرنگ تو                     در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

گفت حافظ   آشنایان  در مقام  حیرتند                        دور نبود گر نشنید خسته و مسکین غریب